The excitement

So many events are moments we genuinely are looking forward to with a smile. These are moments that are special and therefore have a very special meaning. They don’t just occur on a daily basis. It are moments you have worked hard for and the things that you never gave upon always give a certain strength on a personal basis.

What was a very special moment in my life was having my own blog. I have always enjoyed writing a lot. It gives me a certain peace within. Many people out there think that writing is easy, but it’s not. To reflect things and making yourself clear on a piece of paper is one of the hardest things. I have this blog now for about three months and I’m planning to keep writing on it in the future.

First off, in September this year 2015 I’m going to follow a course of entrepreneurship at my school. I’m going to this aside of my internship, every monday evening from 16.30 – 20.00. The course will take 40 weeks. Since I want to set up my own fashion company and later on my own clothing line, I think this course is going to be very useful. After having ended the course, you also get a degree, so a plus on my Curriculum Vitae.

Then I got my upcoming graduation next year from my International business studies. That’s something I’m very excited for. Although I enjoy this study a lot, I can’t wait to see what’s next. I have so much ambitions and things I want to accomplish. To be ambitious is a beautiful thing. The fact you want more for yourself and working for it makes your world more bright. At least it does to me.

Other important exciting moments can be a new job, a position you have wanted already for so long. Or maybe it its being financially independent.

xoxo Sophia


Looking back at my life so far

So, lately I find myself looking back at old pictures of mine. It’s funny, I can look back just like that to a picture and know exactly how I felt at the time.

Off course, throughout time I’ve gotten older and bigger. Let’s refrase bigger, I mean to say taller. But, somehow I can easily see on those pictures where my emotion showing on the picture was genuine or not. Most of times it actually was, but many times it wasn’t. And that’s okay.

It’s a reminder that life is life, nothing more, nothing less. You can’t have good times without knowing bad times. You can’t know love, without knowing sadness. My point being, you can’t live a positive life, without knowing darkness or negative people or negative thoughts.

Looking back at old pictures of mine I am so proud of the person I am becoming. God knows I’ve been foolish as hell, made plenty mistakes, and was everything but loving in the past.

I can easily see the growth I’ve experienced within myself throughout the years. I’ve come to be such a loving person, loving life with everything that comes this way. I can even find a spark of hope, light in the negative days. And I would never have thought that I would turn out to be like this. So glad I am.

The past stays in the past, those days are through. Now, the only reason why I would look back is to see how far I’ve come from the person I used to be, to the person I am now.

And I can live with the person I am now, I love her. With this being said I know I got my imperfections. But those are also parts that make me me. And I know where I have to work on. Nevertheless,  I am the happiest ever with myself and how I manage my life.




xo Sophia



I am who I am, no excuses. I’m done striving for perfection. I spend years of my life trying to be ‘perfect’ until I found out that there’s no such thing as perfection, not in objects and not in persons. I am no different. For the right person you will be so much more than enough. They’ll call you beautiful in stead of pretty, wise in stead of smart. You get where I’m going at.


And to know that there doesn’t exist perfection, that’s quite a relievement, it is for me. Because now I can finally enjoy my own person. I don’t look anymore at all the wrongs, even though there are probably more than one imperfection with regards to persons.

small minds

My point being, like Marilyn Monroe says, imperfection is beauty and it is. As for me, I know I’m bad at letting things go, at times even jealous, but I have it under control. Some might have noticed I can’t stop talking whenever I’m nervous. Others might see me as intimidating. Because I know myself well now, I’m confident about myself as a person and my body. Not everyone can deal with that, but I don’t really care either to be honest. I mean, it’s a good feeling if people think the world of you. People can think the world of you, but if you can’t think the world of yourself, what’s the point?


To say I think the world of myself is a bit too much, but I think you’d understand where I’m coming from. As for my closest friends, there isn’ a thing I wouldn’t do in my power to see them happy. Some of my girlfriends are so lucky to have already found the love of their life. I envy them, but in a positive way.

I’m good on my own, as I am proud to be me. At times sure I miss telling my stuff, even the unimportant stories to that special person. Or just the simple kiss on the forehead, or a long long hug, or just lying in bed doing nothing, or watching that one movie with him, even know you know it by hard. I know, I’m a sucker for romance. Maybe that day already has came, this great guy will walk into my life. Leaving me breatheless, speechless…


All my love,

XO Sophia

Goodbye to overanalyzing

Ik heb de beste vriendinnen die je je maar kunt wensen. Sommigen wonen op afstand, en sommigen wonen in de buurt. En hoewel ik weet dat ik ze met alles kan toevertrouwen, dat ze me niet naar aankijken of anders over me zullen denken, soms heb ik er geen behoefte aan om het te delen. Later doe ik dat wel, maar soms niet altijd op het moment zelf. Dit heeft niks met hun te maken, maar alles met mij.

Soms vind ik het fijn om dingen alleen te doen, zonder gezelschap. Dit zal wel raar klinken, maar ik heb soms echt de behoefte om me terug te trekken en op mezelf te zijn. Niet dat ik mijn vriendinnen/vrienden dan achterwege laat, dat zal ik nooit doen, want dat is niet hoe ik in elkaar zit, maar soms moet ik even alleen zijn.

De mensen die mij goed kennen, weten dat ik alles overanalyseer. Elke situatie, elke persoon, alles wat gezegd wordt of gebeurt, ik overanalyseer alles. En daar ben ik lang niet altijd blij mee. Maar ik heb mezelf al lang geleden geaccepteerd en ik weet dat dat nou eenmaal een kant is die ook bij mij hoort, ook al het is misschien een minder mooie kant.

Ik vraag me altijd af waarom mensen doen wat ze doen, zeggen wat ze zeggen, wat hun reden of verhaal is. Ik ben het type persoon dat overal tot in de puntjes van op de hoogte wil zijn. Dit kan natuurlijk niet altijd en dat werkt bij mij veel frustraties op.

Ik vraag me af waarom dingen gebeuren of sommige situaties zich blijven voordoen.

Ik begin nu te accepteren dat er soms dingen gebeuren waar je geen controle over hebt, ook al zit je er wel middenin. Dat je oneindig bezig kan blijven met je excuses aanbieden, maar dat je daar geen steek verder mee komt en de ander ook niet. En nu is het aan mij om afstand te nemen, althans voor nu.

Het zou beter zijn als ik alles gewoon zou laten gebeuren, en dat doe ik nou ook. Maar dat is best beangstigend, om daar anders mee om te gaan. En ik weet van mezelf dat ik meer vertrouwen moet hebben, in mezelf en in anderen.

Zelfreflectie is een goed begin.

Liefs, Sophia

Words from the heart

So, one of the things I loved to do most when I was a little girl was using my imagination and making up whole villages. In these villages there would be persons living and they would have been trough the craziest things. From a man in his thirties who became a little boy, to a fifteen year old girl who robbed a bank.

And even now, when I’m a 21 years old woman, I sometimes still imagine such story lines. Not because I don’t like the current events, but because I’d like to believe that we all could be so much more than we are now. How we could be better persons for our selfes and our future children. How we could try to have more comprehension for our family and friends. But sometimes we need to stop trying so hard and just let everything be.

I truly wonder how my life would like if I wouldn’t feel so much pressure at times. The pressure to always show kindness to otheres, the pressure to be enough, pretty enough, smart enough, beautiful enough. I know I’m too hard on myself, but that’s only because I want to do great things. I want to travel the world and write about all the people I meet, the things I see, the places I go to. I want to launch my own clothing line and I would love it if my best friend would wear my clothes. I want to be financially independent, not like now. Really, being a student is expensive, even if you work on the side. I want my children to grow up with degnity and I want them to know they are perfect the way they are. And if people will disrespect them later on, that’s their loss. I want them to not be afraid to stand up for them selfes. I want them to know they can do everything they dream of.

<3<3<3 Sophia

Defining moments part 2.0

It was as like the moment I started to get really into someone, I wouldn’t be able to breathe properly. Like my body couldn’t adjust to any of those feelings. And as soon as I had received a confirmation that it was mutual, my brain would stop for a minute. It had to process what just happened. The moment in which you know it’s getting serious, that’s such a huge moment for me. The moment I would walk in a room, where he would be present, in that moment I wouldn’t know how to act or respond to the situation. It was such a defining moment, it would terrify me from the inside. Off course, I would feel joy, but I would feel fear too. Because when your world only revolves around yourself, you have only yourself to think about. But now that you’re in a relationship, it’s you and somebody else. I would feel fear so strong, my whole body would just be paralysed at times. As if it couldn’t believe what was going on. And at times, fear would take over my whole body. I wouldn’t be able to think. With everything I would be doing, I would be somewhere else with my thoughts.

I’m not that weak girl anymore

I’m not going to start self-doubting anymore like I used to do in my past. I’m not that weak girl anymore. I have been her and life was tough being her. I grew up, setting all fears and insecurities that I once had free. And I tell you right now, in this very moment this is how everyone should feel. I just wish to make my own choices, even the bad ones, for they are just as defining as the good ones. Even if everything would blow up in my face, I could handle it. I’m not that weak girl anymore, those days are through.

Nieuw begin

Deze website is gemaakt door de vriend van mijn moeder. Hiermee begin ik nu voor mijzelf, enorm spannend, maar ontzettend leuk! Schrijven is altijd al iets geweest wat ik ontzettend leuk vind om te doen. Eigenlijk zijn ontzettend leuk niet de juiste woorden, laten we het houden op mijn grootste passie. Schrijven is veel meer dan alleen een paar woorden op papier zetten. Voor mij is het een uitlaatklep, maar veel meer een compleet andere wereld. Want als je schrijft vergeet je alles en iedereen om je heen, leer je alles te bekijken vanuit verschillende invalshoeken en ben je steeds bezig om meer kennis en ervaring op te doen. Even een korte introductie van mijzelf hieronder:


Mijn naam is Sophia Streefkerk. Ik ben 21 jaar oud. Ik zit in het tweede jaar van de opleiding International Business Studies op het Koning Willem 1 College in Den Bosch. Als ik volgend jaar afstudeer, wil ik naar de universiteit in Spanje of Engeland. Spanje trekt mij omdat ik daar familie heb wonen en omdat ik zelf half Spaans ben. Engeland trekt mij omdat ik er nog nooit ben geweest en het me een hele leuke cultuur lijkt. Overigens zal ik eind maart een week vertoeven in Cambridge, omdat ik mee op taalreis ga met school. Wat valt er nog meer over mij te vertellen? Naast mijn studie werk ik in het weekend bij de Délifrance. Hier werk ik sinds vorig jaar mei 2014. Mijn grootste passies zijn wat ik al zei schrijven, mode, reizen, winkelen en uitgaan. Mijn ambitie in het leven is om over een jaar of 6/7 mijn eigen modebedrijf te hebben en misschien zelfs wel een eigen kledinglijn. Hier heb ik ook heel veel ideeën voor. Ik heb een zus van 26 en een broertje van 10. Milaan staat zeker op mijn to do list wat reizen betreft en Barcelona ook.




barcelona stad

Ik heb voor dit jaar besloten om een compleet andere weg te bewandelen, al was er niks weg met de weg hiervoor, daar niet van. Ik heb besloten dat ik een eigen website wou, die ik nu dus heb, waar ik zo veel mogelijk op zal schrijven als ik daar de tijd voor heb. Naast het vele schrijven hoop ik van de zomer een cursus te gaan volgen of in Utrecht of in Amsterdam om zelf kleren te ontwerpen te leren. Dat lijkt me zo gaaf! Ik heb genoeg ideeën uitgetekend op papier en in mijn hoofd, maar hoe vet zou het zijn om je eigen kleren zelf te maken?! Dit was het voor nu, liefs Sophia